Varret flenë nën qetësinë e tokës
Ndërsa mendimet e mia të lodhura
Bëhen gjethe të shqyera
Që më gërryejnë në heshtje
Një spazmë ma shtrëngon grykën
Më godet papritur Bashkim
Sot erdha ta them të pashprehurën
Për ëndrrat që na mbetën rrugëve
Për baticën e shpresës së shtypur
Që e kam mbajtur për vite
Erdha të flas me vdekjen
T’i them se është mashtruese
Djallëzore në qetësinë e saj
E pamëshirshme dhe përmbysëse
Erdha të them… të them, se…
Se ky varr i mbuluar nuk është i yti
Se jeta nuk është një gjilpërë
Që humbet në një batanije të vjetër
Se ti s’mund të vdesësh Bashkim
Sepse ende ta dëgjoj zërin që më thërret
Që shkëlqen e ruhet në kujtesën time
Kujtimi merr frymë fytyra të qesh
Sot qielli është grabitur nga shiu
Me një mantel gri në vend të diellit
Dhe midis botëve në hendekun e erës
Jeta rri e trishtuar e mundur
Avni Azizi
5 shkurt 2026
