(Këto vargje i kushtohen z. Adem Demaçi, që i dha gjithçka Atdheut — e prej tij mori vetëm një copë tokë për varr.)
Shtatshkurtër,
por me gjurmë hapi kudo.
Frikën nuk e mbaje barrë së koti.
Atyre që mendonin se ua kishe zënë diellin —
në sy ua thoshe: ja ku jam.
Kosova është djep i të parëve të mi.
Do ta mbroje qoftë edhe me thonj,
ashtu siç i mbron shqiponja zogjtë e saj.
Me guxim u përballje
me çakallë e dobiçë,
të lindur në stepat e Azisë.
I dashur e i butë
ndaj të njerëzishmëve
e punëtorëve;
i ashpër dhe i pamëshirshëm ndaj atyre
që preknin djersën e popullit të shkërmoqur
nga plagët e pushtimeve në çdo stinë.
Në djalëri e në pleqëri ishe
dhe mbete vetvetja.
Atë që e ndjeje në shpirt
e nxirrje nga goja —
kurrë hipokrit.
Ballafaques e guximtar ndaj armiqve,
mirënjohës ndaj miqve.
Njëzet e tetë vjet
ngujuar në qeli,
por gjithnjë
me hapin e luanit.
Bjeshkë ndaj sulmeve e shpifjeve
që pillnin
të shiturit
e gojëkëqijtë.
Kur zagarët të lehnin prapa,
ti vazhdoje rrugën,
duke thënë:
detyrë e kanë.
Gjithmonë ecje
me ballin lart, e krenar.
Shpesh thoshe: me vdekjen s’kam
kontratë — kur të dojë, le të më marrë.
Jetove pa u ankuar
dhe pa kërkuar lëmoshë.
Vdiqe pa gjëmë,
ashtu siç vdesin
luftëtarët e lirisë
në beteja.
Gjatë gjithë jetës — urë e Atdheut!
Arif Ejupi
Gjenevë, 26 shkurt 2026
