Ishe nisur për në Atdhe,
më gëzueshëm se asnjëherë,
me zemrën plot dashni e mesazhe
të ngrohta për familjarë, shokë e miq.
Fluturoje porsi zogu drejt folesë.
Orë e ligë, mbështjellë me pëlhurë katrani,
befas të përpiu.
Kulla në Hertizë të pret me portat hapur
dhe rrëfimet e gjyshit mbi të bëmat e Azem Makollit.
Mijëra njerëz me fytyra të vrenjtura
dhe lot nëpër faqe,
luten për shpirtin tënd të bardhë,
që nuk e priti Nëntorin e tridhjetë e nëntë.
Dashnia prush për Atdhe,
ty dhe shumë të tjerë,
në rrugët gjarpërore të Evropës,
tinëzisht u ka marrë.
Ngadhnim, djalë i rritur në kurbet,
me dashninë sa bjeshka për Dardaninë,
sot tokë e qiell qajnë për ty.
ARIF EJUPI
Gjenevë, 24 shkurt 2026
