Skicë
Me të gdhirë dita merrte shishen me raki, pinte gëllënk pas gëllënke me stomakun bosh.
Në qytezën ku lindi dhe u rrit, gjykimi vinte në shprehje para mëshirës; këtu edhe ëndrrat paragjykoheshin.
I madh e i vogël e përgojonin dhe shushurisnin gojë më gojë e vesh me vesh, pa pyetur asnjëherë për problemet dhe hallet me të cilat ballafaqohej ai.
Po të kishte empati dhe përkujdesje njerëzore, xha Jorgo s’do të kishte vdekur në vetmi e i braktisur. Ndoshta gojëkëqinjtë do ta trazojnë edhe në varr, por ai tani as nuk sheh, as nuk dëgjon.
Edhe kur vdiq xha Jorgo, të gjithë thanë: — paska vdekur pijaneci.
Arif Ejupi
Gjenevë, 30 janar 2026
