Në trastën e nënës sime
ruhej gjithmonë diçka:
pak bukë,
pak kripë,
një copëz drite e pashtershme
dhe shumë dashuri.
Ajo kurrë s’e zbrazte krejt,
edhe pse asnjëherë nuk kishte frikë
se do të mbetej pa dashuri.
Me atë trastë u rrita,
mes erës së bukës
dhe gumëzhitjes së qetë
të pëlhurës.
Sot,
kur e hap ngadalë,
gjithçka më vjen përpara:
sikur shoh duart e saj,
ndiej frymën e saj,
botën e vogël që mbante brenda
e, në gjoks, zemrën e madhe.
Trasta e nënës sime —
asnjëherë bosh,
as kur ajo s’është më.
Berlin, 7 shkurt 2026
