Disa vite më parë, një grup delfinësh të sapo kapur u sollën në një Akuarium Detar në Miami për t’u përgatitur për stërvitje. Ata u vendosën në një pishinë të veçantë, ndërsa delfinët e stërvitur më parë ndodheshin në një kafaz aty pranë, i ndarë vetëm vizualisht nga pishina e tyre. Seanca e parë e stërvitjes ishte planifikuar për ditën pasuese.
Gjatë asaj nate, Mengin Valentine, kurator emërtues në Muzeun e Historisë Natyrore në Miami, dëgjoi për një kohë të gjatë tinguj fëshfërimash dhe klikimesh që vinin nga të dy pishinat. Zhurmat dukej se përfshinin një lloj “dialogu” mes delfinëve.
Të nesërmen në mëngjes, kur Valentine dhe ekipi i tij nisën stërvitjen e delfinëve të sapoardhur, ata u përballën me një surprizë të jashtëzakonshme: praktikisht nuk kishte nevojë për trajnim. Delfinët e rinj i zotëruan menjëherë ushtrimet dhe truket, sikur t’i kishin mësuar më parë.
Valentine sugjeroi se gjatë natës, delfinët “veteranë” mund t’u kishin komunikuar shokëve të tyre të rinj se çfarë pritej prej tyre. Nëse kjo hipotezë është e saktë, ajo përforcon idenë se delfinët zotërojnë një formë komunikimi shumë më të sofistikuar sesa mendohej më parë — ndoshta edhe një lloj “gjuhe” të vërtetë.
