Pasi Aleksandri i Madh arriti në skajin perëndimor të Indisë gjatë fushatës së tij pushtuese në vitin 324 p.e.s., ai urdhëroi admiralin e tij, Nearkun (Nearchus), që të lundronte drejt Gjirit Persik dhe të kthente në atdhe trupat e tij tashmë të pakësuara dhe të rraskapitura. Megjithatë, një pjesë e kësaj flote nuk u kthye kurrë.
Disa historianë dhe studiues alternativë kanë hedhur hipotezën se anijet greke mund të kenë lundruar përtej Indisë, në Oqeanin Paqësor, duke arritur deri në Tahiti dhe Ishujt Havai. Madje, disa gjurmë intriguese sugjerojnë se grekët mund të kenë prekur edhe brigjet e kontinentit amerikan.
Të bardhët e parë që zbarkuan në bregdetin lindor të Amerikës së Veriut, në territoret që sot njihen si Merilend dhe Virxhinia, hasën një lumë që vendasit e quanin Potomac. Çuditërisht, fjala greke për “lumë” është potamos, një ngjashmëri që ka ngjallur diskutime mes studiuesve.
Në shekullin XVI, pushtuesit spanjollë, gjatë sulmeve ndaj Perandorisë Azteke, zbuluan se aztekët i quanin piramidat e tyre teocalli, që do të thotë “banesa e perëndive”. Kjo fjalë është befasuese për nga ngjashmëria me dy terma grekë: theos (perëndi) dhe kallia (banesë), të cilat së bashku përcjellin një kuptim të afërt.
Edhe në Havai, disa fjalë vendase si aeto (shqiponjë), mele (këngë) dhe noo-noo (mendje), janë jashtëzakonisht të ngjashme me fjalët greke aetos, melodia dhe nous, që kanë të njëjtin kuptim.
Një shpjegim i thjeshtë, por joshës, për përhapjen e elementeve gjuhësore dhe kulturore greke në civilizime kaq të largëta lidhet pikërisht me Aleksandrin e Madh – pushtuesin e pjesës më të madhe të Botës së Vjetër. Ushtritë e tij tokësore shkatërruan Perandorinë Perse dhe marshuan drejt Indisë dhe Azisë Qendrore, ndërsa flota prej rreth 800 anijesh, e komanduar nga admirali Nearku, eksploroi bregdetet indiane.
Nëse grekët arritën vërtet të lundronin drejt ishujve të Paqësorit Jugor apo edhe në kontinentin amerikan, ata me gjasë do t’u ishin dukur si gjysmëperëndi banorëve vendas – figura të jashtëzakonshme, gjuha, arti dhe njohuritë e të cilëve ishin të denja për t’u imituar.
